Ik heb dit jaar opvallend veel gekocht.
En dat verbaasde me eigenlijk, want ik ben helemaal niet zo kooplustig. Natuurlijk houd ik wel van mooie spulletjes maar normaal kan ik me daarin heel goed beheersen. Dit jaar was het toch anders.
Er waren veel feestjes, bijeenkomsten en etentjes. En ja, daar kwam het kopen vanzelf een beetje bij kijken. Voor ieder feestje wilde ik er leuk uitzien. Dus een nieuwe outfit, misschien schoenen erbij… en als je eenmaal aan het kijken bent, zie je natuurlijk nog veel meer. Voor ik het wist dacht ik regelmatig: dit kan ik ook nog wel gebruiken.
Maar als ik eerlijk ben, speelde er meer.
‘Empty nest syndroom’
Een jaar geleden ging mijn dochter uit huis. Mijn zoon was al eerder uit huis vanwege zijn studie. Ineens waren er geen kinderen meer thuis. Ik merkte dat deze nieuwe levensfase meer met me deed dan ik had verwacht. Bovendien had ik opeens veel meer tijd voor mezelf.
Daar kwam dit jaar ook nog bij dat ik 50 werd.
En ergens voelde dat als een soort wake-upcall. Alsof ik nog snel mijn slag moest slaan voordat ik écht oud zou worden. Ik wilde nog leuke dingen doen, er goed uitzien, nieuwe dingen proberen. Misschien wilde ik mezelf opnieuw ontdekken.
INTERESSANT: Wat doet ons brein?
Want er gebeurt iets interessants in ons brein wanneer we iets nieuws willen hebben. Ons beloningssysteem speelt een rol bij motivatie, verwachting en het aanleren van gedrag. Dopamine is daar onder andere bij betrokken.
En mijn jaar zat behoorlijk vol met gelegenheden. Maar misschien kocht ik soms niet alleen een jurk of een paar schoenen. Misschien kocht ik ook een gevoel: Van vernieuwing. Van vrouw-zijn. Van er nog toe doen. Van er nog goed uit willen zien ‘voor mijn leeftijd’. Van: ik ben 50, maar ik ben er nog en ik wil nog volop leven.
Maar uiteindelijk maakt me dit niet meer gelukkig, integendeel eigenlijk.
Ik merkte dat mijn koopgedrag me na een tijdje een heel onrustig gevoel gaf. Bovendien wil ik niet dat mijn geluksgevoel afhankelijk is van spullen.
Dus ging ik bij mezelf op onderzoek uit: waar komt dat verlangen naar steeds meer spullen nu écht vandaan?
Toen kwam ik erachter dat er onbewust toch meer achter zat. Het stiller worden in huis nu de kinderen allebei hun eigen leven leiden heeft meer met me gedaan dan ik besefte. En ook het 50 worden en daarmee een nieuwe levensfase ingaan was toch iets ingrijpender dan ik had verwacht. Ik denk dat ik zonder dat ik het doorhad probeerde met al dat ‘meer’ iets te vullen wat juist leger was geworden.
Nu ik me hiervan bewust ben, wil ik er ook echt iets mee doen. Het nieuwe kwartaal dat voor de deur staat, voelt als een mooi moment om daarin een nieuwe stap te zetten.
Ik wil meer rust en minder spullen. Dat is fijn voor mijn hoofd en voor mijn bankrekening 😉. Daarom ga ik mijn koopgedrag bewuster bekijken en mezelf voortaan vaker twee vragen stellen:
Heb ik dit écht nodig?
Wat hoop ik eigenlijk dat deze aankoop mij gaat geven?
Want wat ik werkelijk zoek zijn geen nieuwe spullen, het gaat over meer voelen, meer leven en opnieuw ontdekken wie ik ben in deze nieuwe fase van mijn leven.
Misschien herken jij dit ook. Koop je vooral om iets te compenseren. Wellicht is dit ook voor jou een mooi moment om eens stil te staan bij waarom je dit doet en net als ik te kijken naar wat je werkelijk nodig hebt in deze fase van je leven. Als je wilt kan ik je daarbij helpen.